نامه از ایران: ما اگر بخواهیم میتوانیم
چشمان منتظر ندا حضور سبزت را فریاد میزند هموطن
میخوام یه روزهای رو به یادتون بیارم
روزهایی که به همه تون افتخار کردم
روزهایی که نسل من و تو را در تاریخ ماندگار کردند
تاریخ ما را هرگزفراموش نخواهد کرد
همرزمم
اینجا ایران است کشور شرک است و شکنجه.
خردادنزدیک است
اما نمیدانم آیا اینبار سبزها میان بیرون از خونه... تا فراموش نکنیم که ما بیشماریم.
روزهایی را به یاد داریم که به مردم کشورم افتخارکردم
یادتون هست
24خرداد و اعتراض به انتخابات ننگین و اون جمعیت دلیر جلوی وزارت کشور
۲۵خرداد خیابان ازادی و ان افتخار ملی
۳۰خرداد شنبه ی خونین تهران،مرگ ندا و ان نفرت مشترکی که همه مان داریم
8تیر وسکوت مطلق جمعیت چند هزار نفری دوستانم با پرچم حماسه خس و خاشاک که سکوتمان با گازاشک اور پاسخ داده شد.
18تیر و خیابون انقلابی که تبدیل به میدان جنگ شده بود و کهریزکی که فقط نفرین ابدیمون رو برای عاملانش به ارمغان اورد
۲۶تیر و ان نماز جمعه تاریخی ۸مرداد بهشت زهرای سبز عزاداران
۱۳ ابان و وحشگیری حکومتی و شرف معترضانی که برای اولین بار عکس خامنه ای را زیر گامهایشان لگد مال کردند و میدان هفت تیر را تبدیل به کابوس کودتاگران کردند.
۱۶ اذر و دانشجویان شجاعی که مرگ بر دیکتاتور را بر سر کسانی که دانشگاه را مرده میخواستند فریاد زدند.
شب تاسوعا حسینیه ی جماران وجمعیتی بیشماری که هرگز فکرشو نمیکردم کمتر از چند ساعت اون همه ادم اونجا جمع بشن و اون وحشیگری بی سابقه ی حکومت که من هرگز اونشب را فراموش نمیکنم
25 بهمن 89 و پیدا نکردن واژه برای معنا کردن شجاعت همه ی کسانی که بعد از یکسال سکوت درس خوبی به دیکتاتور دادند. و اوج بیشماربودنمان
عاشورای خونین که تاریخ کشورم و هم نسلان من ان را فراموش نخواهند کرد.
اینها را یاداوری کردم تا بگویم ما اگر بخواهیم میتوانیم.
این روزها سرزمین من اکنده از خبرهای دردناک است
کردستان در استانه ی اعدام است
شیوا و بهاره تو انفرادی ...
مجید توکلی و دیگران در اوین شکنجه میشوند تا روزهای سبزی را برای نسل بعد به ارمغان اورند
قلم زیدابادی دیگر رنگی ندارد
صفایی فراهانی حالش خوب نیست ...
اما مردم شهرم در خواب عمیقی فرو رفته اند که به ضررمان است.
ما نباید بنشینیم خرداد سیاه نزدیک است
حرف دلت را بزن
هموطن کمک کن که ما سبز بمانیم.
چشمان منتظر ندا حضور سبزت را فریاد میزند
هموطن
چشمان منتظر ندا حضور سبزت را فریاد میزند هموطن
میخوام یه روزهای رو به یادتون بیارم
روزهایی که به همه تون افتخار کردم
روزهایی که نسل من و تو را در تاریخ ماندگار کردند
تاریخ ما را هرگزفراموش نخواهد کرد
همرزمم
اینجا ایران است کشور شرک است و شکنجه.
خردادنزدیک است
اما نمیدانم آیا اینبار سبزها میان بیرون از خونه... تا فراموش نکنیم که ما بیشماریم.
روزهایی را به یاد داریم که به مردم کشورم افتخارکردم
یادتون هست
24خرداد و اعتراض به انتخابات ننگین و اون جمعیت دلیر جلوی وزارت کشور
۲۵خرداد خیابان ازادی و ان افتخار ملی
۳۰خرداد شنبه ی خونین تهران،مرگ ندا و ان نفرت مشترکی که همه مان داریم
8تیر وسکوت مطلق جمعیت چند هزار نفری دوستانم با پرچم حماسه خس و خاشاک که سکوتمان با گازاشک اور پاسخ داده شد.
18تیر و خیابون انقلابی که تبدیل به میدان جنگ شده بود و کهریزکی که فقط نفرین ابدیمون رو برای عاملانش به ارمغان اورد
۲۶تیر و ان نماز جمعه تاریخی ۸مرداد بهشت زهرای سبز عزاداران
۱۳ ابان و وحشگیری حکومتی و شرف معترضانی که برای اولین بار عکس خامنه ای را زیر گامهایشان لگد مال کردند و میدان هفت تیر را تبدیل به کابوس کودتاگران کردند.
۱۶ اذر و دانشجویان شجاعی که مرگ بر دیکتاتور را بر سر کسانی که دانشگاه را مرده میخواستند فریاد زدند.
شب تاسوعا حسینیه ی جماران وجمعیتی بیشماری که هرگز فکرشو نمیکردم کمتر از چند ساعت اون همه ادم اونجا جمع بشن و اون وحشیگری بی سابقه ی حکومت که من هرگز اونشب را فراموش نمیکنم
25 بهمن 89 و پیدا نکردن واژه برای معنا کردن شجاعت همه ی کسانی که بعد از یکسال سکوت درس خوبی به دیکتاتور دادند. و اوج بیشماربودنمان
عاشورای خونین که تاریخ کشورم و هم نسلان من ان را فراموش نخواهند کرد.
اینها را یاداوری کردم تا بگویم ما اگر بخواهیم میتوانیم.
این روزها سرزمین من اکنده از خبرهای دردناک است
کردستان در استانه ی اعدام است
شیوا و بهاره تو انفرادی ...
مجید توکلی و دیگران در اوین شکنجه میشوند تا روزهای سبزی را برای نسل بعد به ارمغان اورند
قلم زیدابادی دیگر رنگی ندارد
صفایی فراهانی حالش خوب نیست ...
اما مردم شهرم در خواب عمیقی فرو رفته اند که به ضررمان است.
ما نباید بنشینیم خرداد سیاه نزدیک است
حرف دلت را بزن
هموطن کمک کن که ما سبز بمانیم.
چشمان منتظر ندا حضور سبزت را فریاد میزند
هموطن
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر