پدر پسر روح القدوس

این تویی که مدام دست بنده ات را در دست میگیری و با خود می بری!
و این منم که مدام دست هایم را از دستانت بیرون می کشم!
خدایا دستم را از دستت جدا کردم و ایستاده ام فقط دور شدنت را نظاره میکنم
این تویی خدای من!
این منم؟! بنده تو؟!
خدایا تو درحال رفتنی و من مات اطرافم پس چرا حرکت نمیکنم؟!
چرا به دنبالت نمی آیم؟!
خدایا اینجا کجاست که مرا از همراهیت باز داشته؟
اینجا چه میکنم؟
...مگر بنده تو نیستم؟پس چرا با تو نمی آیم؟!!
این تویی!
نه
آن تویی!
این منم که به تماشای رفتنت ایستاده ام!
آخر عادت کرده ام،
تو می آیی
بارها از تو دور شدم و تو آمدی که مرا با خود ببری
باز هم می آیی!
اما نه نه نه نه نه
دیگر بس است
نمیگذارم بروی
می آیم
به دنبالت می آیم
دوان دوان می آیم
دیگر تاب تحمل نبودنت را ندارم
می آیم و باالتماس دستهای مهربانت را میگیرم
میخواهم پُر شوم از تو، تا جایی برای غیر تو نماند.
خود را به تو می سپارم، رها می شوم در تو، غرق در وجودت!
این تویی خدای من، در کنار من، در من،با من!
این منم، بنده تو، با تو!
حال هرچه میخواهی انجام ده
دیگر مسیر را تو باید تعیین کنی
هرجا بروی می آیم
این تویی، خدای من!
این...
نه دیگر من وجود ندارد
این تویی
من تماماً به تو تبدیل می شوم
از تو بودم و حال دوباره تو میشوم
این تویی، فقط تو