در سوگ شهادت هاله سحابی

شنیدن خبر شوک آورشهادت هاله سحابی  که همه ی ما مردان و زنان را به سوگ نشاند
این بار تسلیت گفتن کار ساده ای نبود .
 اصلا به که باید تسلیت می گفتیم  ؟ 
به مادرم که هفت سال او را ندیدم و در نبود من جان داد؟
به همسر زندانیم در سیاه چال رژیم ؟
به فرزندان آواره ام ؟
به پسرم روی ویلچر ؟
به فامیلم که دلم برای یک لحظه دیدنشان گرفته وبغض دوری گلویم را فشرده ؟
به مادران دور افتاده از فرزندانشان  در گوشه ی زندانها ؟
به خواهران در بندمان در زندانهای رژیم ؟
به دختران جوان و پرآرزویی که روزهایشان در سلولهای تنگ و حصارهای بلند می گذرانند و یا به خودم که در غربت و تبعید هر روزم بسان یکسال میگذرد . به کجاباید صدایمان را ببریم ؟

بغض های در گلویمان را در کدام صفحه ی تاریخ بنویسم  ؟

دیشب من در غربت گریستم ، مادرم در قبر گریست و همسرم در زندان رژیم و پسرم بر روی ویلچر اهدائی مقام معظم رهبری و فرزندانم در ناکجاآباد . هرکدام از چند  نسل متفاوت ، از یک سرزمین ، از یک مرزو بوم و به دور از همدیگر.... و چشم هایی که از این همه گریه و آه کم آورده اند.

 
این شعر را به خانم هاله سحابی تقدیم می کنم.
مادرصلح ، زنی از جنس محبت  ، به لبخند برلبهایش ، به صبوری ها و مقاومتش ،
به روزهای سخت او و پدرش و به همه هموطنان و هم نسلانم ، به مادرانم، به خواهران سرزمینم که همه در سوگ فقدان او و انسانیت فراموش شده  اشک می ریزیم . 
    

به هاله سحابی عزیز سفرکرده
مادر خوبم مادر خوب وطنم

 تکرارت می کنم مادرم !  
صورتت می لرزد در نگاه این شهر
زخم می خورند پلکها از ندیدن
چشمهایت ابری نیست که ببارد
انگار زمین نچرخد
 چشمهایت را نمی بندی
آسمان کم ات می آورد
ساعتها هم ورق می خورم
تا نبینم این تاریخ منحرف را
کدام سرباز بر نفسهایت قدم گذاشت
کدام شب دفنت کرد مادرم!
کدام روز خیره ماند نگاهت
کی بود که مضمن شدی در فریادها
تسلیتم را با کدام خط بنویسم که نلغزد
بر کدام خطوط بخوانمت
باید تکرارت  کنم مادرم!
درخوابهای پریده ام
در لالایی هایی که بویت را می دهد
در نفس های که نمی آیند
تکرارت می کنم در بوی باروتها یشان
در پشت بامهایی بی ارتفاع
در رژه های خاموش و خاطره های نیامده
 تکرارت می کنم مادرم!
در جغرافیا یی که تو ندیدی و
 این پوتین های بیمار و گلوله های بی صدا
چه خوب صدایت را می شنوند