قلاقیران(ایلام)

من گــــــــــــــل خودروی کوهستانیم

اهل  ایــــــــــــــــل بی سر و سامانیم

ساقه ام در خاک این غربت سراست

بـــــــــــــــــا بلوط پیر اینجا آشناست

مثل دل های بزرگ اهل ایل

مردمان خسته ابـــــن سبیل

من هم از این سنگلاخ ساده ام

اهل این ایـــــل غریب افتاده ام

اهــــــل ییلاق و رحیل کوچ ها

آشنا بـــــــــــــا ردپای قوچ ها

آه از ایــــلاتی و  آوارگی

زخمی تیغ "ابو قدارگی"

زخم تلخ تسمه بـــــر جان داشتن

درد را در گُـــــــرده پنهان داشتن

تــــــــــــــن زهُرم سوزناک آفتاب

مثل رود "سیمره" در پیچ و تاب

داشتن در سینه صــدها بیشه شیر

مثل"مانشت" از ابهت سر به زیر

اشک مــــا جاری ز فرط خشم ها

مثل "کنجاچم" بــــه کنج چشم ها

ای ز جــــــام غم بلانوشان سلام!

بچه های "تپه خرگوشان" سلام!

ای" قلاقیران " خــــروش نایتان

"هفت چشمه"گریهء شب هایتان

از زمانی کـــــــــــــه تکلم کرده ایم

ریشه مان را در زمین گم کرده ایم

مانده ایم اینجا در اوج بـــــی کسی

گله های مـــــــــــــــــرتع دلواپسی

کو شبان ایـــــــن دل  افروخته

داغ ما صد نی لبک را سوخته

مادرم می گفت : بـــــــــا سوزی غریب

روز و شب در گوش این غربت نصیب

"کم ده باخ و به ر گه ئی شه هریله بیش

له یوه آوه تک تکه مـــــــــشکی به نیش

بـــــــــــی پناهی  ری یشه گه آیه م که نه

داخه ده یری په شته ما نه شت  اشکنه"

اینک ای گل های  خارستان  و دود

لاله های رُسته بـــر "چشمه کبود"

اینک ای مظلوم بی سرو سامان ایل

ای زن پیوسته در حـــــــــــال رحیل

ای پلنگ آیین چشم آهـــــــو سلام !

لاله دامان "دالاهو" ســـــــــــــــلام!

ای ستون این دل ویران شده

سر بر آورده ، قلاقیران شده

دست پیش آرید تا با هم شویم

بـــــا تمام کوه ها محرم شویم

بس که ما را شهر عادت می دهد

خانه هامان بـــوی غربت می دهد

(( نوشته های داخل پرانتز محله های شهر ایلام هستند))
ترجمه شعر کوردی :
کـــم از باغ و زیبائی شهرهای دیگر بگو
دمی در کنار آب (تک تکه مشکی) بشین
بـــــــــــــی پناهی ریشه آدم را از بین میبرد
داغ بی پناهی کمر کوه (مانشت) را میشکند